شيمل در ادامه، در بيان اعتقاد به مفهوم امامت و ولايت اشاره به تفكر فرقه اسماعيلي مي‌كند و مي‌گويد آنها اين امام را غائب نمي‌دانند، بلكه او را شخصي مي‌دانند كه به عنوان امام زنده است كه علاوه بر رهبري دنيوي، رهبريت معنوي را هم به عهده دارد. وي در اين باره مي‌گويد:
«در بين اسماعيليه اين امام غايب نيست كه در كانون توجه و تمركز امت است، بلكه شخصي است كه به عنوان امام حي و حاضر و زنده تلقي مي‌شود. آنچه آنان «امام حاضر» مي‌خوانند نه تنها رهبر دنيوي، بلكه پيشواي معنوي و روحاني ايشان است كه از طريق وي نور الهي جلوه و درخشش مي‌يابد... و حامل خير و بركات معنوي است. از همين جهت نيز در مورد مسلمانان اسماعيلي مذهب از واژه سلطنت مقدس استفاده مي‌شود، در حالي كه اين مفهوم براي اسلام تسنن كاملاً بيگانه است.» (1)

پاورقی
1 .همان، ص 416.