نقد اول: اشكال نخست بر فلوتن اين است كه روش تحقيق او منحصراً تاريخي است و به جاي آنكه به مهدويت از ديدگاه شيعه و معتقدان به آن بپردازد، صرفاً به تاريخيگري نظر دارد.
نقد دوم: دومين اشكال اين است كه شناخت او از شيعه و مهدويت از منابع دسته دوم است و از جمله آثار اسلامي كه مورد توجه او گرفته، مقدمه ابن خلدون است، تاليفي كه در مسئله مهدويت جايگاه مهمي ندارد و ابن خلدون از نادر انديشمندان مسلمان است كه به مخالفت با مهدويت پرداخته است. همچنين از منابع غربي فلوتن، آثار خاورشناساني همچون دارمستتر، دخويه و امثال آنها مي‌باشد كه نظر اين افراد مقرون به واقع نيست و آثار آنان خود قابل نقد و بررسي است.