نفس خود را براي ايستادگي در برابر وسوسه زيبايي معصيت و سختي عبادت تمرين دهد. طبق تاکيد اميرالمومنين علي (ع)  در نهج‌البلاغه، خداوند واجب الوجودي است که نه احتياج به عبادت بندگان دارد و نه از معصيت بندگان ضرري به او مي‎رسد ولي با توجه به اينکه اين خالق کامل، تمام نيازهاي مخلوقاتش را مي‎‎داند روزه را وسيله‌‌اي براي کمال و رشد معنوي و کسب پاداش دنيوي و اخروي براي بندگان خود تعيين کرده است. در احکام کامل اسلام، خداوند متعال هر امري که انجام آن براي مصلحت افراد ضروري است را واجب و هر عملي که به ضرر نوع بشر بوده و مفسده در پي دارد را حرام اعلام کرده است و روزه با توجه به فوايد جسمي و روحي که خيرات ديني و دنيوي را در پي دارد بر مومنان واجب شده و مختص به دين اسلام نمي‌باشد، زيرا در قرآن کريم قول خداي متعال است که روزه را بر شما واجب کرديم همانگونه که بر امت‎هاي پيشين نيز واجب نموديم. اسلام دين مهرباني است و حتي براي واجبات خود نيز تخفيف قائل شده است و اگر فردي بنا به دلايلي توان ندارد تا واجب خود را به جا بياورد راه جبران با روزه قضا يا پرداخت کفاره براي او را باز گذاشته است